logo

reklam
03 Aralık 2018

Sevim GÜNGÖR yazdı… “Bir Köyün En Güzel Resmi: DARKALE”


admin
bilgi@manisahabergazetesi.com.tr

 

 

 

 

 

 

 

Bunaltıcı bir yaz günüydü. Teknik gezimizin adresi bu kez Darkale Köyü. Ekip arkadaşlarımız “Bu sıcakta arazi çalışması zor. Güneşten mutlaka korunmalıyız” diyorlardı. Ben ise Darkale’ye çok defa gittiğim için bu önemlere ihtiyaç duymayacağımızı biliyordum. “Güneş kremlerimizi unutmayalım, yüzümüz ve kollarımız domates gibi olmasın” diyerek arkadaşlarımın gözünü iyice korkutuyordum. Sohbet, mola derken Soma’ya geldik. Köye sadece 2 km uzaklıktaydık. Uzun zamandır gidemediğim, özlediğim ve nadir huzur bulduğum topraklara az kalmıştı. Kırsal mimari mirasımızı ve kültürümüzü yansıtan Darkale’nin bütün güzelliklerini tekrar yaşamak ve geçmiş yüzyıllara gitmek için sabırsızlanıyordum.

Eski Soma yolundan Çokluca Çayı’nı takip etmeye başladık. Çay sağ tarafımızda köye ulaşana dek bize eşlik ediyordu. Başımızı kaldırdığımızda, sol tarafta, sanki dağa asılmış gibi duran muhteşem köy manzarasına –ilk gördüğümde olduğu gibi- bir kez daha hayran kaldım.  Bu manzaraya dikkatli baktığımda, farklı renklerle boyanmış, iki katlı tarihi evlerin, dağa tutturulmuş görüntüsüyle ve her bir evin cephesinin mutlaka Soma Ovasına bakıyor olmasıyla, zor bir topografyaya rağmen Darkale’nin ne kadar özenli bir şekilde kurulduğunu düşündüm. Ve Darkale yapılaşmasını modern zamanın kentleşme ve imar çalışmalarıyla kıyasladığımda ise bizlerin ne kadar şansız olduğuna üzülürken Darkale’ye bir o kadar minnet borcu duydum.

Köye yakın bir mesafede, çay üzerinde ve ağaçların altında bulunan canlı balık restoranını geçtikten sonra köy yolu, sağımızdaki Kırkoluk Cami ve caminin doğusundaki asırlık çınar ağaçlarının yer aldığı köy meydanı ile son buluyor. Fevkani tarzda inşa edilmiş olan, Beylikler ve Selçuklu dönemi özellikleri gösteren Kırkoluk Cami; altından akan deresiyle, caminin doğu duvarında bulunan, dağdan gelen suların aktığı ve camiye adını veren Kırkoluk Çeşmesiyle, birçok oluğun bulunduğu rölyefli taşlarıyla, cami etrafında bulunan Bizans dönemine ait mimari parçalarıyla ve şadırvanıyla adeta bir açık hava müzesi gibi. Caminin arkasında bir zamanlar kadınların toplandığı, bir yandan çamaşırların yıkandığı, bir yandan sohbetlerin edildiği iki ocaklı, tonozlu ve sivri kemerli hacimlerden oluşan çamaşırhane, artık bomboş.

Köy meydanındaki çınar ağacının cömert gölgesi ve serinliğiyle çaylarımızı içtikten sonra güneş koruyucularını kullanmadan ve şapkalarımızı çantaya atarak yolumuza devam ediyoruz. Kırkoluk’u sağımızda bırakarak, sol taraftan dik ve dapdar sokakları tırmanıyoruz. Ipıssız organik sokaklarda bitişik nizamlı evler; çıkmaları, cumbaları, eliböğründeleri, saçakları ve kiremitleriyle kademeli bir şekilde öyle güzel konumlandırılmış ki her bir ev bir diğer eve saygı duyar gibi. Köyün sokaklarında bazen bir evin üst kat odası, bir sokağın köprüsü görevini üstlenerek ilginç bir şekilde karşımıza çıkıyor.

Köyün en üst noktasında, Bizans dönemine ait mimari plastik taş eserlerin kullanıldığı ve yuvarlak külahı ile dikkat çeken Minareli Cami yer alıyor. Minareli Cami’yi inceledikten sonra dönüş yolumuzda Cumhuriyet Dönemi kamu yapısı olan ve şuan kullanılmayan köy okulunun bahçesine giriyoruz. Savaştan yeni çıkmış devletimizin eğitime önem vererek inşa ettiği mütevazı okulun pencerelerinden içeriyi bakıp siyah önlüklü öğrencileri hayal ediyorum. İçim hüzünle ve gururla doluyor.

Dönüp dolaşıp köy meydanına geliyoruz. Bir yandan çaylarımızı içerken bir yandan muhtarla sohbet ediyoruz. Köydeki yaklaşık 150 konuttan 40’ında yaşamın devam ettiğini ve köyde ikamet eden nüfus sayısının ise sadece 80 olduğunu öğreniyoruz.  Gölde ve diğer köylerde olduğu gibi Darkale de göç nedeniyle eski hareketli günlerini yaşayamıyor. Özellikle 1980’lerle birlikte devletin tarıma verdiği destekten elini çekmesi, sonrasında ise ekonomi, sağlık, eğitim, sosyal hayat vb sebeplerle Darkale, demografik değişimin sonucu terk edilen köyler arasında yer alıyor. Yaptığım araştırmalarda Darkale ile ilgili çok sayıda yazı, tez, makale vb. akademik çalışma bulunuyor. Ayrıca Darkale’nin eski günlerine geri dönebilmesi için bazı girişimlerin olmasına rağmen hayata geçmiş bir proje henüz bulunmuyor.

Köy meydanından ayrıldıktan sonra son uğrak yerimizde -doğa ile iç içe olan nehrin üzerindeki ahşap masada- zil çalan midemizi, enfes balık ziyafetiyle susturuyoruz. Eğer siz de, çoğumuzun çocukken çizdiği; “karşıda bir dağ, havada uçuyor gibi evler, pırıl pırıl güneş, masmavi gökyüzü, kenarda akan bir dere ve yemyeşil ağaçlardan” oluşan bu resmin içine girmek istiyorsanız mutlaka Darkale’yi ziyaret etmelisiniz.

Share
1331 Kez Görüntülendi.
#

SENDE YORUM YAZ

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • Gülçin HAZIR yazdı… “KÖY ENSTİTLERİNİN 79. KURULUŞ YILDÖNÜMÜ KUTLU OLSUN”

    21 Nisan 2019 Genel, Güncel, Köşe Yazıları

            “Cumhuriyet tarihinin en önemli eğitim kurumlarından olan Köy Enstitüleri, kuruluşunun 79. Yılını kutluyoruz.” Türk eğitim tarihinde önemli bir devrim yaratan Köy Enstitüleri köye öğretmen ve köye yararlı diğer meslek erbabını yetiştirmek üzere 17 Nisan 1940 yılında 3083 sayılı yasayla Hasan Ali Yücel’in Milli Eğitim Bakanlığı ve İsmail Hakkı Tonguç’un önderliğinde kurularak, genç Türkiye Cumhuriyetinin aydınlanma yolunda en önemli eğitim hizmeti olmuştur. Köy Enstitüleri savaştan çıkmış, viraneye dönmüş, ...
  • Taner GÜZEY yazdı… “TANER GÜZEY İLE MODA SERÜVENİ”

    21 Nisan 2019 Genel, Güncel, Köşe Yazıları

            Sormadın halimi hiç kalbimin esrarı nedir Çekerim aşkını çılgın gibi ben kaç senedir Ölmeden ruhuma sen bari biraz neş’e getir Çekerim aşkını çılgın gibi ben kaç senedir. Makam: Hüzzam Beste: Selahattin Pınar Güfte: Mustafa Nafız Irmak Gözlerim hiç yalan söylemez, toplumsal çöküntü var mı yok mu demeye gerek yok. Görünen köy kılavuz istemiyor maalesef. Etrafıma baktığım zaman çok dejenere olduğu kesin. Gerçek şu ki eğitim anne rahminde başlıyor. Devam eden bir süreç ama sonuç ne oluyor bi...
  • Hakan AĞAR yazdı… “PLANINIZ VAR MI? AÇIKLAYIN YOK MU? BIRAKIN”

    18 Nisan 2019 Genel, Güncel, Köşe Yazıları

            Geçtiğimiz hafta yazdığım köşe yazısı Manisaspor sevenlerini duygularını dışa vurmaya itmiş. Neler neler olmadık ki; Yalakanın alası, paralı, kiralık kalem, Manisaspor düşmanı ve birçok yeni sıfat. Köşe yazısı yazmaya başladığım dönemden beri her zaman benimsediğim bir lafı hatırladım; Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar. Ancak fark etmez, biz doğru bildiğimizi de yazmayacaksak zaten bu mesleğe layık değiliz demektir. Benim son köşe yazıma aldığım tepkilerden çıkarttığım 4 net saptamam var; 1- Manisas...
  • Bedriye AKSAKAL yazdı… “DOSTLAR”

    18 Nisan 2019 Genel, Güncel, Köşe Yazıları

              Bir taraftan bilgisayarla dostluğumu sürdürürken, diğer taraftan en yakın dostlarım yine kitaplarım oldu. Sevgili Şükran, uzun bir süredir polisiye ve macera  romanı okumamıştım. Ağırlıklı olarak okuduklarımın tümü yakın tarihimizle ilgili ve birde tat bırakan romanlardı. “Leyleklerin Uçuşu “ adlı serüvenlerle dolu kitabı okuyunca gençliğime bir kez daha yol aldım. Başımda kavak yelleri estiği dönemlerde, ne çok macera ve polisiye kitapları okumuştum. Özellikle Mayk Kambırları. O kitapları okuya...